جستجو
یک شنبه - ۲۸ مهر ۱۳۹۸ - ۰۰:۳۷ حزب تمدن > اخبار > سرلشكر سليماني: اگر جنگ 33 روزه متوقف نمي‌شد، ارتش رژيم صهيونيستي متلاشي مي‌شد
 
امكانات سايت

پيوندها

اخبار حزب
نقش احزاب سياسي در توسعه سياسي و اجتماعي راه ابريشم
سخنراني آقاي دكتر سيد محمد ميرمحمدي دبير كل حزب تمدن اسلامي و استاد دانشگاه علامه طباطبايي در نشست كميته دائمي (ICAPP) در تهران مورخ 14/11/1396
تكاليف و وظايف پنج دستگاه اجرايي ديگر براي تحقق اقتصاد مقاومتي مشخص شد
معاون اول رئيس‌جمهور طي ابلاغيه‌هايي جداگانه به پنج دستگاه اجرايي، تصويب نامه ستاد فرماندهي اقتصاد مقاومتي ناظر به پروژه‌هاي اولويت‌دار برنامه‌هاي ملي اقتصاد مقاومتي كه در آن وظايف و تكاليف هر يك از دستگاه‌ها براي اجراي اين پروژه‌ها مشخص شده است را ابلاغ كرد.
آغاز پرداخت تسهيلات 10 ميليون توماني ازدواج و تهيه جهيزيه در بانك ملت
مديرعامل بانك ملت از آغاز پرداخت تسهيلات 10 ميليون توماني ازدواج و تهيه جهيزيه در تمامي شعب اين بانك در سراسر كشور خبر داد.
افطاري روحاني براي اصحاب رسانه
حسن روحاني شنبه شب و در ضيافت افطاري با اصحاب رسانه، تقويت اميد و اعتماد در جامعه و تلاش براي جلوگيري از لطمه ديدن اميد مردم را ضروري دانست و گفت: آرامش و ثبات امروز جامعه و پيشرفت‌هاي حاصله مرهون همين روحيه اميد و آرامش مردم است.

 
سرلشكر سليماني: اگر جنگ 33 روزه متوقف نمي‌شد، ارتش رژيم صهيونيستي متلاشي مي‌شد


فرمانده نيروي قدس سپاه با ذكر خاطره‌اي از پايان جنگ 33 روزه، به روايت ماوقع ملاقات سفير اسرائيل و جان بولتون با وزير خارجه‌ي وقت قطر در روزهاي آخر جنگ مي‌پردازد و مي‌گويد: آنها گفتند اگر جنگ متوقف نشود، ارتش اسرائيل از هم مي‌پاشد و متلاشي خواهد شد.

به گزارش عصرايران به نقل از پايگاه دفتر حفظ و نشر آثار آيت‌الله خامنه‌اي، همين كه روي صندلي نشست، گفت بيست سال است كه گفتگوي مطبوعاتي انجام نداده؛ با يك محاسبه‌ي سرانگشتي مي‌شود از زماني كه فرماندهي سپاه قدس به او واگذار شده است. اين بار اما موضوع گفتگو سبب شد تا حاج قاسم به درخواست ما پاسخ مثبت بدهد؛ جنگ ۳۳روزه. صحبت از حاج رضوان كه به ميان آمد، آرام‌آرام رنگ صدايش عوض شد و بغضش تركيد؛ عذرخواهي كرد و گفت قرار ديگري بگذاريم، ديگر امروز نمي‌توانم ادامه دهم. گفت امروز در كشور ما كلمه‌ي سردار و امير عرف شده است اما حقيقتاً يك سردار به معناي واقعي، شهيد عماد مغنيه بود. اگرچه بيم داشتيم هنوز زمان گفتنِ ناگفتني‌ها نرسيده باشد اما روايت مشاهدات عيني فرماندهي كه تا پايان جنگ ۳۳روزه در لبنان بوده است، اين گفتگوي دوساعته را بسيار جذاب و خواندني كرده است.

بحث را مي‌خواهيم با بررسي زمينه‌هاي وقوع جنگ ۳۳روزه آغاز كنيم. اين جنگ زماني به‌وقوع پيوست كه حدوداً پنج سال از حضور نظامي آمريكا در منطقه و اقدام اين كشور در اشغال افغانستان و عراق مي‌گذشت و آمريكا در عراق هم با ناكامي‌هاي عديده‌اي دست‌وپنجه نرم مي‌كرد و به همين دليل، اجرا و تحقق طرح خاورميانه‌ي جديد آمريكا با مشكلات متعددي مواجه شده بود. اما به‌يك‌باره ديديم كه جناح بازي عوض شد و لبنان به‌عنوان زمين بازي اجراي اين طرح انتخاب شد و جنگ ۳۳روزه رقم خورد. چرا اين اتفاق افتاد؟

بسم الله الرحمن الرحيم. ايام سوگواري سرور و سالار شهيدان حسين‌بن‌علي (عليه‌السلام) را خدمت شما تسليت مي‌گويم. در مسئله‌ي جنگ ۳۳روزه يك عوامل پنهاني وجود داشت كه درواقع عوامل واقعي جنگ بود و يك عوامل ظاهر و آشكاري وجود داشت كه بهانه‌ي آن اهداف پنهاني بود. البته ما اطلاعاتي نسبت به آمادگي‌هاي رژيم صهيونيستي داشتيم اما اطلاعاتي نسبت به اينكه دشمن مي‌خواهد يك هجومي را در يك غافلگيري انجام بدهد، نداشتيم. بعد از شروع جنگ، از دو موضوع به اين جمع‌بندي رسيديم كه بنا بود جنگي با سرعت و با غافلگيري انجام بشود و در آن غافلگيري، حزب‌الله منهدم بشود. اما جنگ در شرايطي اتفاق افتاد كه دو اتفاق مهم، يكي مربوط به كل منطقه و ديگري مربوط به خود رژيم صهيونيستي وجود داشت. در مسئله‌ي منطقه، آمريكا با توجه به حادثه‌ي يازده سپتامبر به يك توسعه‌ي فوق‌العاده‌اي در حضور نيروهاي مسلح خودش در منطقه‌ي ما رسيده بود كه تقريباً مشابه آن، در بُعد كمّي فقط در جنگ جهاني دوم وجود داشت و در بُعد كيفي، حتي در آن جنگ هم وجود نداشت.

** بيش از 60 درصد ارتش آمريكا پس از يازده سپتامبر وارد منطقه شد

پس از حمله‌ي صدام به كويت در سال ۱۹۹۱ و متعاقب آن، حمله‌ي آمريكا و شكست صدام، يك ته‌نشين مسلحانه‌اي در منطقه‌ي ما به وجود آمد كه منجر به استقرار نيروهاي آمريكايي شد. اما از يازده سپتامبر به اين طرف، به‌دليل دو هجوم سنگيني كه آمريكا داشت (به افغانستان و به عراق) تقريباً نزديك به ۴۰ درصد از نيروهاي مسلحِ در خدمت آمريكا مستقيماً وارد منطقه‌ي ما شدند و بعداً‌ در طول مدت به‌دليل تعويضات و تغييراتي كه انجام گرفت، حتي به حضور نيروهاي ذخيره و احتياط و گارد ملي هم كشيده شد. يعني تقريباً مي‌توان گفت كه بيش از ۶۰ درصد ارتش آمريكا اعم از نيروهاي داخلي تا نيروهاي بيروني، وارد منطقه‌ي ما شدند. بنابراين يك حضور بسيار حجيم در بُعد كمّي اتفاق افتاد كه فقط در عراق بالغ بر ۱۵۰ هزار سرباز وجود داشت و بيش از ۳۰ هزار نيروي آمريكايي در افغانستان بودند. اين غير از نيروي متحدين بود كه در افغانستان قريب به ۱۵ هزار نفر بودند. بنابراين يك نيروي ۲۰۰ هزار نفره‌ي آموزش‌ديده‌ي متخصص در منطقه‌ي ما، در كنار فلسطين حضور داشت. اين حضور طبيعتاً يك فرصت‌هايي را براي رژيم صهيونيستي ايجاد مي‌كرد؛ يعني حضور آمريكا در عراق، مانع تحرك سوري‌ها در سوريه بود، تهديدي عليه دولت سوريه هم محسوب مي‌شد، تهديدي عليه ايران هم محسوب مي‌شد. بنابراين شما اگر به جغرافياي عراق در هنگام جنگ سال ۲۰۰۶ (جنگ ۳۳روزه) نگاه كنيد، مي‌بينيد در عراق كه حلقه‌ي اتصال كشور محور و كشور مادر مقاومت است، آمريكا يك حائل قريب به ۲۰۰ هزار نفره از نيروهاي مسلح خود با صدها فروند هواپيما و هلي‌كوپتر به اضافه‌ي هزاران دستگاه زرهي ايجاد كرد.

** حضور آمريكا در منطقه فرصت را براي رژيم صهيونيستي فراهم كرد

طبيعتاً اين حضور نظامي آمريكا در منطقه به رژيم صهيونيستي فرصتي را مي‌داد كه از اين موضوع بهره‌برداري كند و اقدامي را انجام بدهد؛ به اين معنا كه اين هيمنه، در ترساندن ايران و در توقف و ترساندن سوريه اثر دارد و بنابراين نبايد اين دو نظام، اقدامي را انجام بدهند. رژيم صهيونيستي بر مبناي اين تصور، خصوصاً با توجه به دولتي كه در آمريكا بر سر كار بود - يعني دولت بوش كه دولت تندمزاج و سريع التصميمي بود و همچنين تيمي كه در كاخ سفيد حاكم بود و با رژيم صهيونيستي همراه بود - فرصت را مناسب مي‌ديد براي اينكه چنين اقدام جنگي را انجام بدهد. بنابراين ريشه‌ي اصلي وقوع اين جنگ در بهره‌برداري رژيم صهيونيستي از حضور نظامي آمريكا در منطقه و بهره‌گيري از سقوط صدام و پيروزي اوليه‌ي آمريكا در افغانستان و ايجاد رعب سنگيني است كه آمريكا در منطقه ايجاد كرده بود؛ به‌طوري‌كه آمريكا حجم وسيعي از گرو‌ه‌هاي سياسي منطقه و دنيا را كه مخالف سياست‌هايش بودند جزو گروه‌هاي تروريستي محسوب كرده بود. رژيم صهيونيستي مي‌خواست از اين موضوع بهره ببرد و فكر مي‌كرد اين بهترين فرصت براي يك جنگ برق‌آسا است. چون اين رژيم در سال ۲۰۰۰ يك شكست را تجربه كرده بود و از لبنان عقب‌نشيني و درواقع فرار كرده بود و حزب‌الله او را شكست داده بود. او مي‌خواست مجدداً به لبنان‌ برگردد اما نه به اشغال بلكه به انهدام و تغيير دموگرافي در جنوب لبنان.

البته اين مسئله بعداً و‌ در حين جنگ و تقريباً با شروع جنگ معلوم شد كه اصل نيت آن‌ها تغيير دموگرافي كامل در لبنان بوده است؛ يعني نيروها و يا مردمي كه در جنوب لبنان هستند و يك رابطه‌‌ي مذهبي با حزب‌الله دارند، كوچانده بشوند و از لبنان بروند. رژيم مي‌خواست مانند آن طرحي كه بعد از سال ۱۹۶۷ پيرامون فلسطيني‌ها در جنوب لبنان اجرا شد، همان طرح پيرامون مسئله‌ي شيعه‌ي لبنان در جنوب لبنان اتفاق بيفتد؛ دقيقاً همان طرح قبلي كه در آن فلسطيني‌ها را وادار كردند كه از جنوب لبنان خارج بشوند و در اردوگاه‌ها و مخيَّم‌هاي گوناگون در لبنان و سوريه و ديگر نقاط جهان عرب توزيع بشوند مد نظر بود؛ طرحي كه در نتيجه‌ي آن حتي ياسر عرفات مجبور شد مركزيت خود را از لبنان به مغرب منتقل بكند و درواقع رژيم، فرماندهي فلسطيني را از لبنان آواره كرد. همين ذهنيت پيرامون شيعه‌ي لبنان وجود داشت. به اين دليل من از توضيح شرايط قبل از جنگ به حين جنگ مي‌روم براي اينكه اين موضوع كامل بشود.

** واكنش سردار سليماني به جملات سخيف بوش

دو عبارت مهم، آمريكايي‌ها و اسرائيلي‌ها دارند. در ابتداي شروع جنگ، بوش كلمات خيلي سخيفي بيان كرد كه چون كلمه‌اي در شأن خودش است قابل تكرار نيست كه من بيان بكنم، اما مؤدبانه‌ترش را رايس گفت. وقتي اين كشتارها و ضجه‌ها در جنوب لبنان اوج گرفت و بمباران‌هايي كه اوج مستي تكنولوژي بود اتفاق افتاد به‌طوري‌كه هر كجا را اراده مي‌كردند با دقت تكنولوژي مي‌زدند و منهدم مي‌‌كردند، وقتي كشتارهايي اتفاق مي‌افتاد كه كشتار قانا را در خودش هضم كرده و حذف كرده بود، رايس آن عبارت را به كار برد. او ضجه‌ها و فريادهاي بچه‌ها و كودكان مظلوم و زنان و انسان‌هاي بي‌گناه را در زير آوارها تشبيه كرد به اين عبارت سخيف و گفت «اين درد زايمان خاورميانه‌ي جديد است»؛ درد زايمان يك حادثه‌ي بزرگ. بنابراين اين عبارت‌ها نشان مي‌داد يك طراحي بزرگ وجود دارد.

** آماده كردن كشتي براي كوچاندن شيعيان لبنان

اما آن چيزي كه به رژيم برمي‌گشت اين بود كه رژيم، يك اردوگاه بزرگ را در فلسطين با تعدادي كشتي پيش‌بيني كرده بود؛ اردوگاه براي اينكه هر تعدادي مي‌توانند از مردم لبنان را بگيرند و در ابتدا به يك اردوگاهي در داخل فلسطين كه تا سقف ۳۰ هزار نفر پيش‌بيني شده بود منتقل بكنند و بعد در اين اردوگاه، نفرات را تفكيك كنند، آن‌هايي كه افراد عادي هستند را منتقل كنند به كشورهاي ديگر و آن‌هايي كه از ديد آن‌ها مجرم هستند يا وابستگي سازماني به حزب‌الله دارند را دستگير بكنند. كشتي را هم آماده كرده بودند كه آن كوچ را انجام بدهند. لذا جنگ در اين مرحله برخلاف همه‌ي جنگ‌ها كه خشك و تر را مي‌سوزاند خيلي با دقت تكنولوژي انجام گرفت؛ يعني آن‌ها يك طايفه را مورد حمله‌ي خود قرار دادند؛ اول سعي كردند حزب‌الله را هدف بگيرند اما بعداً‌ توسعه‌اش دادند به كل طايفه‌ي شيعه در جنوب لبنان تا بتوانند اين تغيير دموگرافي را به‌طور كامل در جنوب اجرا كنند. بعداً خود آن‌ها اعتراف كردند به اين موضوع كه قصد اين كار را داشتند. يعني ابتدا اولمرت گفت و بعد هم وزير دفاع و رئيس ستاد ارتش گفتند كه ما قصد داشتيم اين جنگ را در يك حالت غافلگيرانه انجام بدهيم كه آن غافلگيري اگر اتفاق مي‌افتاد بايد عمده‌ي كادر حزب‌الله در يك هجوم هوايي گسترده از بين مي‌رفت و بالغ بر ۳۰ درصد سازمان حزب‌الله در مرحله‌ي اول، آسيب جدي مي‌ديد. آن‌ها در مراحل بعدي به دنبال انهدام قطعي بودند.

** مسير متفاوت جنگ 33 روزه

بنابراين اين جنگ كه طراحي شده بود، متفاوت با همه‌ي جنگ‌هاي گذشته بود و مسيري كه طي مي‌كرد، مسير جنگ با يك سازمان مثل حزب‌الله نبود، بلكه مسير و هدف آن، جنگ براي ريشه‌كني يك طايفه در لبنان و كوچاندن اين طايفه از لبنان به مناطق ديگر بود. به عبارت ديگر، پيروزي دشمن بايد اين نتيجه را براي او به بار مي‌آورد: «خلاصي از حزب‌الله براي هميشه» و شرط خلاصي از حزب‌الله، خلاصي از بخش مهمي از مردم لبنان بود كه در مناطق مهمي نه‌فقط در جنوب بلكه در بخش بقاع و در شمال لبنان زندگي مي‌كردند.

** كشورهاي عربي به دنبال ريشه كني حزب الله و شيعيان از لبنان بودند

نكته‌ي ديگري كه بايد به آن توجه خيلي جدي بشود، تمايل كشورهاي عربي در حمايت از اسرائيل در چنين جنگي، و رضايت آن‌ها در ريشه‌كني حزب‌الله يا طايفه‌ي شيعه از جنوب لبنان بود. رژيم صهيونيستي در عالي‌ترين سطح خودش يعني اولمرت رئيس اين رژيم، اين مسئله را اعلام كرد و گفت براي اولين بار كشورهاي عربي، اسرائيل را در جنگ عليه يك سازمان عربي حمايت كردند؛ البته منظور او از كشورهاي عربي، همه‌ي آن‌ها نبود بلكه منظور او بيشتر بر حوزه‌ي خليج فارس و در رأس آن‌ها رژيم آل‌سعود متمركز بود؛ البته طبيعتاً مصر را هم شامل مي‌شد اما مي‌توانستيم در آن مقطع استثنائاتي قائل بشويم. عراق فاقد حاكميت بود و حاكم آن روز عراق يك حاكم نظامي آمريكايي بود. بنابراين عراق حاكميتش در دست آمريكايي‌ها بود. دولت سوريه هم به‌دليل مرگ مرحوم حافظ اسد دولت جواني بود كه تازه شروع به كار كرده بود. به‌هرحال براي اولين بار اكثر كشورهاي عربي در جنگ عليه يك سازمان عربي، اسرائيل را در اين جنگ حمايت كردند. اين يك واقعيت مهم و جدي بود كه اولمرت بيان كرد.

بنابراين ما بايد سه منظور را در اهداف پنهان جنگ ۳۳روزه مدنظر قرار بدهيم؛ اول، فرصت حضور آمريكا و حاكميت آمريكا در عراق و ايجاد رعب و وحشتي كه آمريكا در منطقه در اثر حضور گسترده‌ي خود ايجاد كرده بود. دوم، آمادگي كشورهاي عربي و اعلام پنهان همكاري كشورهاي عربي با رژيم صهيونيستي براي ريشه‌كني حزب‌الله و تغيير دموگرافي در جنوب لبنان؛ و سوم، اهداف خود رژيم براي بهره‌گيري از اين فرصت جهت خلاص شدن از حزب‌الله براي هميشه.

دلايل پنهان اين جنگ را به‌خوبي تشريح كرديد. دلايل آشكار و بهانه‌ي آغاز اين جنگ چه بود؟

مسئله اين بود كه حزب‌الله به مردم لبنان متعهد شده بود كه جوانان زنداني و اسير لبناني را از چنگال رژيم صهيونيستي آزاد بكند. غير از حزب‌الله هيچ قدرتي كه بتواند اين تعهد را عملي بكند وجود نداشت. سيّد در يك بياني اين را وعده داد كه حتماً مانند آنچه در گذشته اتفاق افتاد، نسبت به آزاد كردن اسراي لبناني از دست رژيم صهيونيستي عمل مي‌كند. مردم لبنان اعم از آن اسرايي كه دروزي بودند يا اسرايي كه مسلمان بودند يا اسرايي كه مسيحي بودند، اميد و پناهگاهي جز حزب‌الله نداشتند، امروز هم ندارند؛ يعني در هر حادثه‌اي، تكيه‌گاه اصلي ملت لبنان براي دفاع در برابر اين حكومت وحشي، حزب‌الله است. آن روز هم اولاً تكيه‌گاهي جز حزب‌الله وجود نداشت و ثانياً حزب‌الله راهي نداشت جز اينكه يك اقدامي بكند تا بتواند در اثر آن، يك تبادل را انجام بدهد؛ كمااينكه رژيم صهيونيستي اصلاً ديپلماسي نمي‌فهمد. زبان او با همه‌ي اطراف، زبان زور است و غير از زبان قدرت در مقابل خودش زبان ديگري را خيلي متوجه نيست و برايش محلي از اِعراب هم ندارد كمااينكه در مقابل اَعراب هم اين‌گونه بود. بنابراين حزب‌الله براي اينكه بتواند به وعده‌ي خودش يا انتظار مردم لبنان يك جواب مثبتي بدهد، راهي جز اين نداشت. اين تنها راه ممكن بود و غير از اين راه ديگري نبود. در تبادلات قبلي، اسرائيل حاضر نشده بود اسراي اصلي كه بعضاً‌ نوجوان بودند را آزاد بكند؛ نوجوان‌هايي كه دوره‌ي طولاني در زندان به سر برده بودند و به سنين جواني يا ميان‌سالي رسيده بودند. حزب‌الله درواقع اين وعده را داد كه آن‌ها را آزاد كند اما در آن تبادل اوليه كه انجام گرفت، اين هدف محقق نشد يا اسرائيل قبول نكرد اين زنداني‌ها را آزاد بكند. لذا حزب‌الله براي تحقق اين وعده‌ي خود به مردم لبنان، اقدام عملياتي انجام داد كه در اثر اين عمليات، بتواند آن تبادل را انجام بدهد كه بعد هم موفق شد.

** عماد مغنيه يك سردار واقعي و شبيه‌ترين فرد به مالك اشتر بود

بر اين مبنا يك عمليات ويژه‌اي صورت گرفت كه فرمانده آن شهيد عماد مغنيه بود. نمي‌دانم چه اسمي براي او بگذارم؛ آيا اين كلمه را كه امروز مرسوم شده است، يعني «سردار» را درباره‌ي او بگويم؟ امروز در كشور ما كلمه‌ي «سردار» و «امير» عرف شده است اما شهيد عماد مغنيه، فراتر از اين كلمه بود؛ او حقيقتاً يك سردار به معناي واقعي بود؛ يك سرداري كه شايد بتوانم بگويم شبيه‌ترين صفات را در صحنه‌ي جنگ به مالك اشتر داشت. من در شهادت او همان حالي را كه در آقا اميرالمؤمنين (عليه‌السلام) هنگام شهادت مالك حادث شد، نسبت به مقاومت مي‌ديدم. در شهادت مالك، يك حالت حزن و اندوه فوق‌العاده‌اي، امام (عليه‌السلام) را گرفت و به تعبيري در بالاي منبر گريست و فرمود: «ما مالك لو كان من جبل لكان فندا، و لو كان من حجر لكان صلدا، أما و الله ليهدّنّ موتك عالما و ليفرحنّ عالما، على مثل مالك فلتبك البواكى، و هل مرجوّ كمالك، و هل موجود كمالك، و هل قامت النّساء عن مثل مالك»؛ چه مالكي! كه اگر كوه بود كوهى عظيم و بزرگ بود، و اگر سنگ بود سنگى سخت بود، آگاه باشيد كه به خدا سوگند، مرگ تو اى مالك، جهانى را ويران و جهانى را شاد مى‌سازد. بر مردى مانند مالك بايد گريه‌كنندگان بگريند، آيا ياورى مانند مالك ديده مي‌شود، آيا مانند مالك كسى هست، آيا زنان از نزد طفلى برمى‌خيزند كه مانند مالك شود. اين جمله‌ي اميرالمؤمنين (عليه‌السلام) خيلي مهم بود كه فرمود مثال مالك براي من، مثل وجود من براي رسول‌اللّه (صلي‌الله‌عليه‌وآله) بود. در مسئله‌ي عماد همين حال بود؛ يعني عماد نسبت به مقاومت يك چنين توصيفي داشت كه من عرض كردم. اگر بخواهم از اين عرف‌هاي متداول موجود خودمان عبور بكنم بايد تشبيه بكنم به همان جمله‌ي اميرالمؤمنين (عليه‌السلام) پيرامون مالك كه فرمود زن‌ها بايد بزايند تا كسي مانند مالك در دنيا زائيده شود. عماد يك‌چنين شخصيتي داشت.

او همان‌طور كه اداره‌ي خيلي از صحنه‌هاي سخت را بر عهده داشت، مديريت اين عمليات ويژه را هم عهده‌دار بود و خودش از نزديك نظارت و مديريت كرد. عمليات او موفق شد و توانست در داخل سرزمين فلسطين اشغالي، يك ماشين نظامي رژيم صهيونيستي را مورد حمله قرار بدهد و دو نفر را از داخل آن كه زخمي شده بودند، به اسارت بگيرد. من به ماقبل عمليات كار ندارم؛ اين عمليات، عمليات يك‌روزه‌ نبود بلكه عمليات چندماهه‌اي بود كه رژيم، تحت نظر گرفته شد و بر مبناي يك تدبيري كه سيد مقاومت جناب سيدحسن نصراللّه به‌عنوان فرماندهي كل مقاومت در لبنان كرده بود، مدير اين صحنه كه مسئول جهادي حزب‌الله، عماد مغنيه (رحمةالله‌عليه) بود، اقداماتي براي آمادگي قبل از اين عمليات انجام داد كه خيلي مهم بود و چون جزو بحث ما هم نيست الان خيلي ضرورت ندارد به آن بپردازيم. اما اين عمليات، چهار عمليات بود نه يك عمليات؛ چهار عمليات مجزاي ويژه بود. يكي، اصل طراحي اين عمليات بود؛ دوم، موقع و زمان حمله بود؛ سوم، عبور از سيم‌خاردارهاي خيلي متراكم و بلند و وسيع رژيم صهيونيستي و رسيدن به محل عمليات بود؛ چون عمليات فقط زدن نبود كه انهدامي صورت بگيرد، بايد عبور هم صورت مي‌گرفت و مي‌رفت آن‌طرف و اسرا را مي‌آورد. لذا هر مأموريتي بايد با دقتي صورت مي‌گرفت كه نفرات داخل نفربر كشته نشوند. چهارم هم اينكه بايد به‌سرعت انجام مي‌شد و اين سرعت به ربع ساعت و نيم ساعت نبود بلكه به دقايق و ثانيه‌ها بود. بايد به‌سرعت اسرا را به نقطه‌ي امن مي‌بردند قبل از اينكه دشمن برسد. معمولاً فاصله‌ي دشمن با نقطه‌ي عمليات در رويارويي زميني چند دقيقه است، در نبرد هوايي كه خيلي سريع‌تر است و دشمن سريع مي‌رسد. لذا قبل از عمليات با دقت مورد بررسي قرار گرفت. يكي از ويژگي‌هاي عماد مغنيه توجهش به ظرافت‌ها و ريزه‌‌كاري‌هاي دقيق بود. لذا او چون عموماً خودش از نزديك مديريت مي‌كرد، طراحي هم به عهده‌ي خودش بود، اجرا هم به عهده‌ي خودش بود؛ و عماد موفق شد.

** دشمني حزب الله و اسرائيل پيوسته و غيرقابل سازش است

جنگ با اين بهانه آغاز شد و يورش سنگيني به مواضع حزب‌الله صورت گرفت. واكنش حزب‌الله لبنان در ساعات و روزهاي اوليه به چه شكل بود؟ مخصوصاً با توجه به اينكه اسرائيل، بهانه‌ي آغاز اين حمله‌ي وحشيانه را اسيرگيري حزب‌الله لبنان عنوان كرد، قاعدتاً فشار رواني ايجاد شده بود.

بايد به دو نكته اشاره كنيم. حزب‌الله ازآنجايي‌كه يك پيوستگي و يك دشمني غير قابل سازش با اسرائيل دارد، يعني از نظر حزب‌الله و از منظر اعتقادي و منطق سياسي، اسرائيل غير قابل سازش است و از نظر دشمن هم، مسئله‌ي قبول حزب‌الله، غيرممكن است، بنابراين اين دشمني يك دشمني مستمري است؛ لذا حزب‌الله پيوسته در يك آمادگي براي دفاع بود؛ اين نكته‌ي اول.

** حزب الله هميشه در آمادگي صددرصد است

حزب‌الله خالي الذهن و در يك عدم آمادگي به سر نمي‌برد؛ آماده بود و آمادگي او ربطي به اين عمليات نداشت. البته اين عمليات آمادگي و هوشياري را در ابعاد ديگري افزايش داد، اما آمادگي در بُعد نيروهاي رزمنده و وسايل و امكانات، از قبل مهيا بود. حالا هم همين‌طور است؛ يعني حزب‌الله هميشه در يك آمادگي صددرصد به سر مي‌برد. آمادگي حزب‌الله مثل ديگر آمادگي‌ها نيست كه مثلاً اول، آمادگي زرد اعلام مي‌كنند، بعد آمادگي قرمز؛ يا مثلاً ابتدا آمادگي سي درصد، بعد هفتاد درصد و در نهايت صد درصد؛ نه، حزب‌الله پيوسته در يك آمادگي صددرصد به سر مي‌برد. آن روز هم در آمادگي صددرصد بود، امروز هم در آمادگي صددرصد است؛ منتها كيفيت اين آمادگي به‌دليل امكانات، در هر دوره‌اي متفاوت است.

هر اقدامي كه حزب‌الله مي‌خواهد انجام بدهد، قبل از آن ابتدا تمهيدات امنيتي را انجام مي‌دهد و بعد اقدام مي‌‌كند. لذا حزب‌الله وقتي تصميم به اجراي عمليات اسير گرفتن اين دو سرباز رژيم صهيونيستي براي آن مبادله‌ي مهم و سرنوشت‌ساز گرفت، اول يك آمادگي در خودش ايجاد كرد. اين آمادگي داراي دو وضعيت بود: آمادگي در مقابله و آمادگي در كاهش خسارت. در تمام دوره‌اي كه رژيم صهيونيستي در آغاز جنگ ۳۳روزه اجراي عمليات كرد خصوصاً در ساعات و روز اول و روزهاي اول، او اهداف موجود در بانك اطلاعاتي از قبل آماده‌ي خود را هدف قرار داد. رژيم، همه‌ي آن بانك اطلاعاتي كه از قبل آماده كرده بود را به نيروي هوايي خود واگذار كرد و نيروي هوايي بر مبناي آن بانك كه مختصات دقيق مكان‌هاي متعلق به حزب‌الله در آن وجود داشت، وارد عمل شد. اما به‌دليل تدابيري كه حزب‌الله انجام داده بود - هم در بُعد نيروي انساني و هم در بُعد امكانات – حزب‌الله حداقل آسيب را ديد و يا مي‌توان گفت در لحظات اوليه‌ هيچ آسيبي نديد. دشمن بعد از ده روز اعلام كرد بانك اهداف من تمام شد، يعني معنايش اين بود كه تمام اهداف موجودي كه مربوط به حزب‌الله وجود دارد را منهدم كرده؛ اما بعد معلوم شد كه به‌دليل اقدامات و ابتكاراتي كه حزب‌الله قبل از شروع عمليات خودش، در پيش‌بينيِ عكس‌العمل دشمن انجام داده بود، همه‌ي آنچه اسرائيل انجام داده بود، خلاف تصوراتشان بود.

نكته‌ي دوم اينكه در مسئله‌ي پيش‌بيني جنگ و با توجه به سابقه‌ي عكس‌العمل‌ها، معمولاً اين نوع اتفاقات هيچ وقت به يك جنگ كامل نمي‌‌انجاميد. عموماً يك عكس‌العمل يك روزه‌اي وجود داشت كه با يك شدتي، مناطق يا نقاطي را رژيم مورد حمله قرار مي‌داد و بعد متوقف مي‌كرد. اما در همان لحظات اول اين جنگ، طراحي شده بود كه به‌طور كامل به مورد اجرا گذاشته شد. يعني آن طرح كاملي كه در خفا مي‌خواستند انجامش بدهند، آن را يك‌جا به اجرا گذاشتند. البته الان ما مي‌گوييم «آن طرح در خفا»، وَالّا ما شايد بعد از گذشت دو هفته از آغاز جنگ به‌صورت اعتقادي - و نه اطلاعاتي - به اين نكته رسيديم؛ تقريباً اواخر جنگ بود كه به‌صورت اطلاعاتي به اين رسيديم كه دشمن طرحي از قبل آماده داشته و مي‌خواسته در غافلگيري كامل اين را عمل بكند و بخش اعظمي از اين فهم ما به‌دليل اعلام خود دشمن بود. بنابراين جنگ به‌سرعت به يك جنگ كامل تبديل شد و مثل يك انبار وسيع باروت و مواد منفجره‌اي كه با يك فتيله ناگهان منفجر مي‌شود، جنگ شعله‌ور شد. انگار يك‌مرتبه همه‌ي آن طرح به مورد اجرا گذاشته شد و اين انفجار عظيم كه جنگ ۳۳روزه ناميده شد صورت گرفت.

در هنگام وقوع جنگ، جنابعالي كجا بوديد؟

من روز اول كه حادثه اتفاق افتاد به لبنان برگشتم؛ چون يك روز قبل از آن آنجا بودم. درواقع اول به سوريه آمدم، منتها همه‌ي راه‌ها به سمت لبنان مورد حمله قرار گرفته بود، خصوصاً تنها راه رسمي ورودي كه گذرگاه مرزي لبنان به سوريه بود، پيوسته زير آتش هواپيماها بود و هواپيماها لحظه‌اي آنجا را ترك نمي‌كردند. تماسي داشتيم با دوستانمان از راه خط امن و عماد آمد دنبال من و من را از سوريه از يك راه ديگري كه يك بخش آن پياده بود و يك بخشي را هم با ماشين طي كرديم، به لبنان منتقل كرد. آن وقت هنوز گستره‌ي اصلي جنگ، تمركز بر ساختمان‌هاي اداري حزب‌الله، اكثر مناطق جنوب و بعضاً نقاطي در مراكز مياني و شمالي بود.

** گزارش تلخ سردار سليماني از جنگ 33 روزه

تقريباً هفته‌ي اول كه سپري شد، از تهران اصرار داشتند كه من به تهران بيايم تا درباره‌ي جنگ توضيح بدهم. من از يك راه فرعي برگشتم. آن وقت رهبر معظم انقلاب در مشهد بودند و من خدمت ايشان رسيدم براي جلسه‌ي سران سه قوه و مسئولان اصلي كه عضو شوراي امنيت ملي بودند و غالباً در بخش‌هاي امنيتي و اطلاعاتي حضور داشتد. در جلسه‌ي مشهد، من گزارشي از حادثه دادم. گزارش من گزارش تلخي بود. يعني مشاهدات من افقي از پيروزي را نشان نمي‌داد. جنگ كاملاً جنگ متفاوت و تكنولوژيك و دقيقي بود. اهداف با دقت انتخاب مي‌شد. ساختمان‌هاي دوازده طبقه با يك بمب با زمين يكسان مي‌شدند. هدف‌گيري در بخش‌هاي روستايي كه فاصله‌ي يك روستا با روستاي ديگر كم بود و روستاها چسبيده به هم بودند، براي توپخانه‌ها كار سختي است؛ درعين‌حال زماني كه هدف جنگ، از حزب‌الله به طايفه‌ي شيعه منتقل شده بود، وضع يك روستايي كه شيعه‌نشين بود با روستاي ديگري كه برادران مسيحي ما بودند يا برادران اهل‌تسنن بودند كاملاً متفاوت بود. يعني يك جا يك نفر با اطمينان نشسته بود و مشغول كشيدن قليان بود و يك جا، چندين هزار گلوله فرود مي‌آمد. من اين مسائل را در آن جلسه گزارش دادم.

** تعبير رهبر انقلاب درباره جنگ 33 روزه

وقت نماز شد و حضرت آقا رفتند براي وضو گرفتن. من هم رفتم وضو بگيرم. آقا وضو گرفته بودند و آستين‌هايشان هنوز بالا بود؛ وقتي برمي‌گشتند با دست به من اشاره كردند كه بيا؛ من رفتم. آقا فرمودند «شما از گزارشت چيزي مي‌خواستي به من بگويي؟» عرض كردم نه، فقط مي‌خواستم توضيح واقع را بدهم. آقا فرمودند: «اين را فهميدم. چيز ديگري نمي‌خواستي بگويي؟» عرض كردم نه. نماز خوانديم و برگشتيم به جلسه. گزارش من تمام شده بود. آقا شروع به صحبت كردند. چند مطلب را فرمودند، از جمله اينكه فرمودند نكاتي كه فلاني «گفتند پيرامون جنگ، همينطور است؛ اين جنگ، جنگ بسيار سخت و شديدي است اما من تصور مي‌كنم اين جنگ شبيه جنگ خندق است.» آيات جنگ احزاب يا همان جنگ خندق را قرائت كردند و حالت مسلمان‌ها، حالت اصحاب و ياران پيغمبر، حالتي كه بر صف آن‌ها حاكم بود را بيان كردند. بعد فرمودند «اما من تصورم اين است كه پيروزي اين جنگ، همانند پيروزي جنگ خندق خواهد بود.» من در دلم تكان خوردم، چون اصلاً چنين ظني از نظر نظامي نداشتم. يعني در دلم تمنا كردم كاش آقا اين را نمي‌فرمودند كه نتيجه‌ي اين جنگ، پيروزي است. جنگ احزاب، پيروزي بزرگ پيامبر بود.

** تحليل رهبر انقلاب درباره جنگ 33 روزه

در ادامه، آقا دو نكته‌ي ديگر فرمودند كه خيلي مهم بود؛ يكي فرمودند «من تصورم اين است كه اسرائيل اين طرح را از قبل آماده كرده بود و مي‌خواست همين طرح را در يك غافلگيري كامل به اجرا بگذارد و حزب‌الله را در غافلگيري نابود كند. عمل حزب‌الله در گرفتن اين دو اسير، آن غافلگيري را به هم زد.» خب، من اين اطلاعات را نداشتم، سيد هم اين اطلاعات را نداشت، عماد هم نداشت. هيچ‌كدام اين اطلاعات را نداشتيم. من هميشه اين اعتقاد را داشتم و به دوستانمان هم گفته‌ام كه در اين بيست سالي كه در محضر آقا بودم، نتيجه‌ي تقوا را و ثمره‌ي آن را كه حكمت مي‌شود و بر زبان و بر دل و بر عقل جاري مي‌شود، من در آقا به‌طور كامل ديدم. لذا در هر چيزي كه الان ايشان شبهه مي‌كنند، مطمئن مي‌شوم كه در انتهاي آن، شبهه درمي‌آيد و يا بر هر چيزي كه يقين مي‌كنند، مطمئن مي‌شوم كه در آن، [مقصود] به دست مي‌آيد. وقتي آقا اين نكته را فرمودند براي من خيلي نويدبخش بود؛ چون اين حرف، سيد را خيلي كمك مي‌كرد و خيالش را راحت مي‌كرد. مخصوصاً اينكه در اواخر جنگ، تعداد شهدا بالا رفت و حجم انهدام و تخريب هم بالا رفت. سيّد عبارت‌هايي بيان مي‌كرد كه من را متأثر مي‌كرد و من نمي‌خواهم آن عبارت‌ها را بيان بكنم. ديدم اين بيان آقا خيلي بيان خوبي است براي او كه ممكن است كسي شماتت كند و مثلاً بگويد چرا حزب‌الله براي گرفتن دو اسير، كل شيعه را با خطر مواجه كرد. اما بيان اين موضوع كه حزب‌الله با گرفتن دو اسير، نه‌تنها خودش را بلكه ملت لبنان را از يك نابودي كامل نجات داد، خيلي نويدبخش و مهم بود.

** توصيه رهبري به رزمندگان حزب الله لبنان

يك نكته‌ي سومي هم فرمودند كه جنبه‌ي معنوي داشت؛ فرمودند «به اين‌ها بگوييد دعاي جوشن صغير بخوانند.» در شيعه عموماً دعاي جوشن كبير معروف است و دعاي جوشن صغير حداقل در بين عموم مردم – غير از خواص - معروف نيست. بعد آقا توضيحي هم دادند كه يعني ما تصور ديگري نكنيم در اين موضوع كه اين دعاي جوشن صغير حالا مثلاً چيست؛ مثل بعضي‌ها كه مي‌گويند اين چهار تا قل هوالله را بخوان يا مثلاً اين حمد را بخوان و موضوع حل است. آقا فرمودند «اين دعاي جوشن صغير حالت يك انسان مضطر است؛ انساني كه در يك اضطرار شديد است و مي‌خواهد با خدا حرف بزند.»

من همان شب به تهران آمدم و مجدداً‌ به سوريه برگشتم. احساس بسيار خوبي داشتم چراكه حامل يك پيامي بودم كه شايد براي سيد از هر امكان ديگري ارزشمند‌تر بود. مجدداً عماد آمد دنبال من و از همان راه برگشتيم و رفتم پيش آقاسيد و موضوع را براي ايشان نقل كردم. شايد هيچ چيزي به اندازه‌ي اين كلمات در روحيه‌ي سيد مؤثر نبود. اولاً ايشان يك خصوصيتي دارد كه ماها تا حالا هيچ‌كدام به اين درجه نرسيده‌ايم. فكر مي‌كنم ما اصلاً‌ درس ولايت‌شناسي را بايد برويم پيش ايشان ياد بگيريم. او اعتقاد جدي به بيانات رهبر معظم انقلاب دارد و اين‌ها را يك بيانات الهي و غيبي مي‌داند. لذا به هر بياني و به هر كلمه‌اي كه از ناحيه‌ي رهبر معظم انقلاب صادر شده باشد، اهتمام جدي و توجه اساسي و فوق‌العاده دارد. من به سيد توضيح دادم و او هم خيلي خوشحال شد. سپس به‌سرعت موضوع اول كه «نتيجه‌ي اين جنگ، همانند پيروزي جنگ خندق خواهد بود؛ و اگرچه سختي‌هاي زيادي دارد اما پيروزي بزرگي حاصل مي‌شود» از قول رهبر معظم انقلاب در بين همه‌ي مجاهدين منتشر شد؛ از كساني كه در نقاط جلو بودند و درگير بودند تا افراد در همه‌ي صفوف. ثانياً اين تحليل كه «دشمن از قبل يك طرح حمله داشته است» مبناي اصلي عمليات سيد در توجيه افكار عمومي و توجه دادن افكار عمومي به نيت دشمن شد. در موضوع سوم هم مسئله‌ي دعاي جوشن صغير رايج شد؛ چون اين دعا مفاهيم خيلي ارزنده‌ي عرفاني و معنوي و عبودي دارد و شايد بتوان گفت جزو بهترين دعاهاي مفاتيح است. انتشار اين دعا وسعت پيدا كرد و تلويزيون المنار به‌شكل مرتب آن را با يك صوت زيبا و حزين پخش مي‌كرد. حتي در بين مسيحيان هم اين دعا را مي‌خواندند. چون دعا، دعاي الهي است، عرفاني است و متعلق به يك طايفه نيست. يعني هر كسي كه عبوديت و تعبد داشته باشد، به قدرت الهي و به خداوند سبحان اعتقاد داشته باشد، اين دعا در او اثر مي‌گذارد؛ لذا اين پيام خيلي مؤثر بود و شروعي شد براي يك تحرك ديگر و مي‌توان گفت كه خون تازه‌اي در وجود حزب‌الله دميد تا حزب‌الله با يك اميد بيشتري و اعتمادبه‌نفس بيشتري وارد معركه با دشمن شد.

شما در خلال جنگ، پيام ديگري از طرف حضرت آقا به جناب سيدحسن نصرالله و فرماندهان حزب‌الله منتقل نكرديد؟

من تا پايان جنگ برنگشتم و به‌طور كامل در اين ۳۳ روز در لبنان ماندم. بعد از اينكه جنگ تمام شد، من به ايران برگشتم و باز در جلسه‌ي مشابه همان جلسه‌ي مشهد اما اين بار در تهران، در محضر رهبر معظم انقلاب كه همه‌ي سران قوا هم بودند و مسئولين اصلي حضور داشتند، گزارشي از آنچه گذشت كه بخشي از آن هم منتشر شده بود، منتقل كردم. ضمن اينكه من در لبنان هم كه بودم، به‌صورت روزانه از خط امن گزارشاتي به تهران مي‌فرستادم و مسئولين به اين شكل، كاملاً در جريان وضعيت ميداني بودند.

** در حمايت از حزب الله اختلاف ديدگاهي وجود نداشت

در داخل ايران نظرات پيرامون نحوه‌ي مواجهه و عكس‌العمل جمهوري اسلامي ايران چگونه بود؟ آيا در بين مسئولان، نظرات مخالفي هم بود يا همه نسبت به نوع واكنش ما متفق‌القول بودند؟

در آن مقطع اصلاً اختلاف نظر و اختلاف ديدگاهي وجود نداشت. يعني همه پيرامون حمايت از حزب‌الله - اعم از حمايت معنوي و مادي يعني تسليحاتي، تجهيزاتي و رسانه‌اي و آنچه در چارچوب توان جمهوري اسلامي بود - متفق‌القول بودند. بنابراين در داخل نظام – حداقل در آن مقطع - كسي ترديدي نداشت. من آنجا هم كه بودم، نظرات داخل ايران را مي‌شنيدم و هيچ نگراني از اين ناحيه وجود نداشت و به معناي كامل كلمه، يك وحدت كاملي در حمايت از حزب‌الله و تلاش براي پيروزي حزب‌الله در جمهوري اسلامي وجود داشت. چون مركز اساسي اين پشتيباني، رهبر معظم انقلاب بودند، لذا در جهت دادن به اين موضوع و تشخيص مصلحت جمهوري اسلامي و مصلحت اسلام و عالم اسلامي ترديدي در ايران وجود نداشت. البته الان هم كه در برخي موضوعات ممكن است تفاوت ديدگاه وجود داشته باشد، اما در موضوع حزب‌الله تاكنون ما در همه‌ي سطوح وحدت نظر داشته‌ايم.

از بُعد عملياتي جنگ ۳۳روزه كمتر صحبت شده و يا اينكه بيشتر صحبت‌ها و اطلاعات، درباره‌ي وضعيت رژيم صهيونيستي در اين جنگ بوده است. خوب است از زبان شما كه در ميدان اين نبرد حضور و فعاليت داشته‌ايد، جزئياتي از راهبردهاي عملياتي حزب‌الله لبنان را بشنويم.

ببينيد، هنوز موضوعاتي پيرامون جنگ ۳۳روزه وجود دارد كه نمي‌توان مطرح كرد. حدود سيزده سال از اين جنگ مي‌گذرد و هنوز سال‌هاي زيادي بايد بخشي از اسرار اين جنگ و آنچه حزب‌الله عمل كرد به‌صورت سرّي باقي بماند. اما در رابطه با بخش‌هايي كه مي‌توان بيان كرد و مفيد است، چند نكته‌ي مهم و چند خاطره مي‌گويم.

** روايت سردار سليماني از تعقيب توسط پهپاد اسرائيلي

حزب‌الله يك اتاق عمليات در قلب ضاحيه داشت كه عموماً پيوسته ساختمان‌هايي در مجاور آن مورد بمباران قرار مي‌گرفتند و منهدم مي‌شدند. يعني در هر شبي، دو سه ساختمان بزرگ بلندمرتبه‌ي دوازده سيزده طبقه، كمتر يا بيشتر، نقش بر زمين مي‌شدند و كاملاً با خاك يكسان مي‌شدند. اين اتاق، اتاق عمليات زيرزميني نبود بلكه يك اتاق عمليات معمولي بود اما بعضي از تجهيزات، اتصالات و ارتباطات در آن پيش‌بيني شده بود. يك شب كه در اين اتاق عمليات بوديم و تقريباً همه‌ي مسئولان اداره‌ي جنگ در آن اتاق عمليات حضور داشتند، حدود ساعت يازده شب، بعد از اينكه ساختمان‌هاي اطرافمان را زدند و منهدم كردند، احساس كردم كه يك خطر جدي نسبت به سيد وجود دارد و تصميم گرفتم سيد را جابه‌جا بكنيم. من و عماد با هم مشورت كرديم، سيد به‌سختي مي‌پذيرفت كه از اتاق عمليات خارج بشود. خارج شدن او هم اين‌گونه نبود كه از ضاحيه خارج بشود بلكه بايد از يك ساختماني كه فكر مي‌كرديم دشمن ممكن است به‌دليل ترددي كه در داخل آن وجود دارد به آن حساس شده باشد، به جاي ديگري منتقل مي‌شد. هواپيماهاي اِم‌كا يعني هواپيماهاي بدون سرنشين اسرائيل پيوسته روي آسمان ضاحيه، سه تا سه تا پرواز مي‌كردند و بر همه‌ي رفت‌وآمدها كنترل دقيق داشتند؛ حتي از يك موتورسيكلتي كه تردد مي‌كرد نمي‌گذشتند. ساعت دوازده شب، ضاحيه سوت‌وكور بود و اصلاً انگار در آنجا، در آن قلب ضاحيه كه مركز اصلي حزب‌الله بود هيچ‌كس زندگي نمي‌كرد. توافق كرديم از اين نقطه به ساختمان ديگري منتقل بشويم و منتقل شديم. فاصله‌ي زيادي هم بين آن ساختمان و ساختمان ديگر نبود. وقتي منتقل شديم به‌محض اينكه داخل آن ساختمان شديم، بمباران ديگري صورت گرفت و كنار همان ساختمان را زدند. در همان ساختمان صبر كرديم، چون در آنجا خط امن داشتيم و نبايد ارتباط سيد و مخصوصاً ارتباط عماد قطع مي‌شد. مجدداً‌ بمباران ديگري صورت گرفت و يك پل را در كنار اين ساختمان زدند. احساس مي‌شد كه اين دو بمباران، زدن سومي هم دارد و ممكن است به اين ساختمان برسد. در آن ساختمان فقط سه نفر بودند: من و سيد و عماد. لذا تصميم گرفتيم از اين ساختمان هم بيرون برويم و به سمت ساختمان ديگري رفتيم. آمديم بيرون، ما سه نفر، هيچ خودرويي نداشتيم، ضاحيه تاريك تاريك و در سكوت كامل بود. فقط صداي هواپيماهاي رژيم بالاي سر ضاحيه مي‌آمد. عماد به من و سيد گفت «شما بنشينيد زير اين درخت، از باب اينكه از ديد محفوظ بشويد.» اگرچه محفوظ نمي‌كرد چون دوربين هواپيماي اِم‌كا حرارت بدن انسان را از حرارت ديگر اشياء تفكيك مي‌كرد، لذا آن نقطه غير قابل مخفي كردن بود. وقتي در آن نقطه نشستيم، من ياد قصه‌ي حضرت مسلم افتادم؛ نه براي خودم بلكه براي سيد. چراكه سيد صاحب اينجا بود. عماد رفت، يك ماشين پيدا كرد، چند دقيقه بيشتر طول نكشيد كه به‌سرعت برگشت. عماد بي‌نظير بود؛ مخصوصاً در طراحي. تا قبل از اينكه ماشين به ما برسد، هواپيماي اِم‌كا روي ما متمركز بود. ماشين كه رسيد به ما، اِم‌كا بر ماشين متمركز شد. مي‌دانيد كه اِم‌كا اطلاعات دوربينش را مستقيماً به تل‌آويو منتقل مي‌كرد و آن‌ها اين صحنه را در اتاق عملياتشان مي‌ديدند. طول كشيد تا ما توانستيم با رفتن به زيرزمين، به زيرزمين ديگري برويم و بعد، از اين خودرو به چيز ديگري كه الان قابل بيان نيست منتقل بشويم و بتوانيم دشمن را گول بزنيم. تقريباً ساعت دو نيمه‌شب مجدداً به اتاق عمليات بعدي رسيديم.

** حزب الله در جنگ 33 روزه دشمن را غافلگير مي‌كرد

نكته‌ي مهمي كه وجود داشت اين بود كه معمولاً‌ در جنگ‌ها خيلي شتاب وجود دارد. حالا من ۴۰ سال است كه كار نظامي امنيتي مي‌كنم و اين را مي‌فهمم. در جنگ‌ها خيلي شتاب وجود دارد براي اينكه هر امكاني كه دارند را در همان لحظات اوليه بروز بدهند. حزب‌الله در اين جنگ، در هر مرحله‌اي با يك ابزار جديد و يك اقدام جديد، دشمن را در غافلگيري و در بهت قرار مي‌داد. يعني همه‌ي ابزارهايش را يكمرتبه رو نمي‌‌كرد. لذا سيد يك عبارتي داشت كه اين عبارت، دشمن را خيلي در خوف نگه مي‌داشت. سيد مرحله به مرحله جلو مي‌‌رفت: مرحله‌ي حيفا، مرحله‌ي بعد از حيفا، مرحله‌ي بعدِ بعد از حيفا. اين مرحله‌ها را همينجور ادامه دادند تا وضعيت را به دشمن تفهيم كنند و در هر مرحله‌اي هم سلاح جديدي را رو مي‌كردند تا به دشمن ثابت كنند كه مي‌توانند دشمن را در آن عمق، مورد حمله قرار بدهند. لذا براي دشمن قطعي شد كه حزب‌الله در آن زمان، امكان ورود به مرحله‌ي بعدي كه مرحله‌ي خطر و قرمز بود – مرحله‌اي كه خطرناك‌تر از آن وجود نداشت - را دارد؛ يعني در حزب‌الله اين توانمندي وجود دارد كه جنگ را به داخل تل‌آويو بكشاند. لذا اين اقدامات حزب‌الله، ضمن اينكه جنبه‌ي نظامي داشت، جنبه‌ي رواني شديد هم داشت. يعني هم عمليات نظامي مي‌كرد و در هر مرحله‌اي دشمن را در يك نقطه‌ي جغرافيايي از سرزمين فلسطين اشغالي به چالش مي‌كشيد و هم از نظر رواني، دشمن را دچار يك گيجي سنگين كرده بود.

نكته‌ي دوم در به‌كارگيري ابزار نظامي بود. تصور دشمن اين بود كه در حجم عملياتي كه انجام داده است، توانمندي حزب‌الله را به صفر يا به حداقل رسانده؛ اما در هر مرحله‌اي كه دشمن اعلام مي‌كرد مثلاً ديگر از توان شليك موشك حزب‌الله چيزي باقي نمانده، حزب‌الله آن روز و روز بعد از آن، چند برابر روز قبل موشك شليك مي‌كرد. شليك كردن موشك يك امر ساده‌اي نبود؛ يعني در يك سرزميني كه از هوا با يك توپخانه‌ي متحرك و سنگين هوايي مواجه بود، موشك مي‌خواهد از يك پناهگاه بيايد بيرون و بر روي هدف تنظيم شود، روي هدف شليك شود، پرتاب‌كننده‌اش آسيب نبيند و به نقطه‌ي امن ديگري برگردد؛ كار بسيار سختي بود.

** رمز زبدگي و ورزيدگي مجاهدان حزب الله

اين آمادگي‌ها در اين سطح بالا، طي چه زمان و مراحلي به دست آمد؟

ورزيدگي و زبدگي مجاهدين حزب‌الله به‌دليل تمرينات دقيق و فشرده‌اي بود كه از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ يعني از زمان فرار رژيم صهيونيستي يا شكست آن در جنوب لبنان شروع شده بود. اين تمرينات و آمادگي‌ها لاينقطع تا سال ۲۰۰۶ - به‌عنوان طرحي كه حزب‌الله پيش‌بيني كرده بود به نام طرح سيدالشهدا - استمرار داشت. مدير اين طرح و طراح اين طرح عماد بود. لذا او چيدمان دقيقي كرده بود كه در مواجهه با دشمن چگونه عمل بكند.

** هرنقطه از جنگ 33 روزه يك خاكريز بود

نكته‌ي سوم درباره‌ي تاكتيك حزب‌الله است. برخلاف ديگر جنگ‌ها كه يك خاكريز مقدم در آن وجود دارد، اين جنگ هيچ خاكريز مقدمي نداشت، هر نقطه‌اش يك خاكريز بود، يعني از نقطه‌ي تماس كه تقاطع مرز فلسطين اشغالي با لبنان بود، حداقل تا نهر ليتاني، هر نقطه از آنجا اعم از تپه‌ها، قريه‌ها، خانه‌ها يك خط مقدم و يك خاكريز بود؛ نه يك خاكريز معلوم كه در جنگ‌ها متداول است و ما در جنگ خودمان از آن استفاده مي‌كرديم، بلكه خاكريزي با تاكتيك ويژه. اين تاكتيك حزب‌الله مشابه يك ميدان مين هوشمند گسترده بود كه هيچ نقطه‌ي خالي و امني در آن وجود نداشت. لذا شما اگر به شيوه‌ي حركت دشمن نگاه بكنيد، مي‌بينيد دشمن در بعضي از روستاها - روستاهاي چسبيده به مرز - از ورود به اين روستاها عاجز شد و نتوانست وارد اين‌ها بشود؛ از ورود به شهرها هم عاجز شد و در نهايت تصميم گرفت برود از وادي‌الحجير به سمت ليتاني بيايد كه همان نقطه‌ي شكنندگي و شكست دشمن بود.

** وجه اشتراك انهدام ناوچه ساعر و به زمين زدن عمربن&zwn

 
Copyright © 2013 - TAMADDON