جستجو
یک شنبه - ۲۸ مهر ۱۳۹۸ - ۰۰:۳۹ حزب تمدن > اخبار > نطق جنجالي در تاريخ سازمان ملل؛ از خروشچف تا قذافي
 
امكانات سايت

پيوندها

اخبار حزب
نقش احزاب سياسي در توسعه سياسي و اجتماعي راه ابريشم
سخنراني آقاي دكتر سيد محمد ميرمحمدي دبير كل حزب تمدن اسلامي و استاد دانشگاه علامه طباطبايي در نشست كميته دائمي (ICAPP) در تهران مورخ 14/11/1396
تكاليف و وظايف پنج دستگاه اجرايي ديگر براي تحقق اقتصاد مقاومتي مشخص شد
معاون اول رئيس‌جمهور طي ابلاغيه‌هايي جداگانه به پنج دستگاه اجرايي، تصويب نامه ستاد فرماندهي اقتصاد مقاومتي ناظر به پروژه‌هاي اولويت‌دار برنامه‌هاي ملي اقتصاد مقاومتي كه در آن وظايف و تكاليف هر يك از دستگاه‌ها براي اجراي اين پروژه‌ها مشخص شده است را ابلاغ كرد.
آغاز پرداخت تسهيلات 10 ميليون توماني ازدواج و تهيه جهيزيه در بانك ملت
مديرعامل بانك ملت از آغاز پرداخت تسهيلات 10 ميليون توماني ازدواج و تهيه جهيزيه در تمامي شعب اين بانك در سراسر كشور خبر داد.
افطاري روحاني براي اصحاب رسانه
حسن روحاني شنبه شب و در ضيافت افطاري با اصحاب رسانه، تقويت اميد و اعتماد در جامعه و تلاش براي جلوگيري از لطمه ديدن اميد مردم را ضروري دانست و گفت: آرامش و ثبات امروز جامعه و پيشرفت‌هاي حاصله مرهون همين روحيه اميد و آرامش مردم است.

 
نطق جنجالي در تاريخ سازمان ملل؛ از خروشچف تا قذافي


 عصر ايران؛ مهرداد خدير- حسن روحاني رييس جمهوري ايران با طرح «ابتكار صلح هرمز» راهي نيويورك شده است تا در هفتاد و چهارمين مجمع عمومي «سران» سازمان ملل متحد شركت كند و در حاشيه ديدارهايي انجام دهد.

هر چند در رأس نظام جمهوري اسلامي، مقام رهبري قرار دارد، اما «رييس» جمهوري اسلامي ايران به عنوان همتاي عالي ترين مقامات رسمي ديگر كشورها و در كنار سران، در نشست مجمع عمومي شركت مي‌كند. البته همۀ كشورها دراين سطح حاضر نمي‌شوند.

6 نطق جنجالي در تاريخ سازمان ملل؛ از خروشچف تا قذافي
در ايران نيز تا قبل از روي كار آمدن محمود احمدي‌نژاد و از سال 1384 به اين سو مرسوم نبود كه رييس جمهوري هر سال روانه نيويورك شود.

چندان كه سيد محمد خاتمي دو بار شركت كرد و البته يك نوبت با پذيرش پيشنهاد او براي نام‌گذاري سال به عنوان «گفت و گوي تمدن ها» مرتبط بود و هاشمي رفسنجاني در طول 8 سال رياست جمهوري (از 1368 تا 1376) هيچ گاه نرفت و همواره وزير خارجه -علي اكبر ولايتي- شركت مي كرد.

در دهۀ 60 نيز رييس جمهوري وقت- آيت‌الله خامنه‌اي- تنها يك‌بار در اجلاس سران شركت كردند و چون با حمله به كشتي 800 تُني ايران - اجر در 30 شهريور 1366 همزمان شد به نظر مي رسيد بخش هايي از نطق ايشان متناسب با اين اتفاق تغيير يافته باشد.

عمر رياست جمهوري محمد علي رجايي كوتاه تر از آن بود كه در اين جايگاه نيز به سازمان ملل برود هرچند در آغاز نخست وزيري و همزمان با شروع جنگ و نه در پايان شهريور كه نزديك به نيمۀ مهرماه به سازمان ملل رفت و البته نه در مجمع كه در شوراي امنيت سازمان ملل سخنراني كرد. او نشسته بود و متن را مي خواند و بهزاد نبوي در غياب وزير امور خارجه كنار او ايستاده بود. سفر نخست وزير به جاي رييس جمهوري (بني‌صدر) به خاطر اين بود كه جنگ درگرفته و رييس جمهوري فرماندۀ كل قوا بود و حضور او در اين مقام در كشور ضرورت داشت.

همان نطقي كه رجايي اين گونه شروع مي كند: «قرآن كريم، مسلمانان را از سخن گفتن با صداي بلند نهي كرده مگر هنگامي كه به آنان ظلم شده باشد و من امروز ناگزيرم با شما با صداي بلند سخن بگويم چون ظلم بزرگي به ما شده و عراقي ها به خاك ما حمله كرده اند.»

چنان كه گفته شد نيويورك اما با احمدي نژاد براي جمهوري اسلامي جدي تر شد. هر سال مي رفت و شمار بيشتري را هم با خود مي بُرد و از سه موضوع به غايت لذت مي برد:

نخست ديدن آنچه تا كنون نديده بود. توصيف او از ساختمان ها و نوع استقبال و اتومبيل هاي مشكي بزرگ، خصوصا در دو سال اول در يادها مانده است.

دوم: توجه رسانه هاي خارجي به او و مصاحبه پشت مصاحبه. گفت و گوهايي كه قبل از شروع سفر و در تهران آغاز مي شد. 8 سال پيش در چنين روزهايي خبرنگار آسوشيتد‌پرس دربارۀ وضعيت دو رقيب او در سال 88 پرسيد و از او خواست دربارۀ ميرحسين موسوي و مهدي كروبي كه كه از 25 بهمن 1389 در حصر بودند توضيح دهد و احمدي نژاد در 30 شهريور 1390 اين گونه پاسخ داد: «من چنين خبرهايي را دنبال نمي كنم. من كارهاي زيادي دارم كه بايد انجام بدهم. ضمن اين كه قوه قضاييه ما مستقل از دولت است و قاضي را دولت تعيين نمي كند.»

يك روز بعد البته دو آمريكايي كه به 8 سال زندان محكوم شده بودند آزاد شدند.

وجه سوم اما سخنراني هايي بود كه باورهاي غربي ها را به چالش مي كشيد. از انكار هولوكاست يا نسل كُشي يهوديان در جنگ جهانگير دوم تا تشكيك در اصالت واقعۀ 11 سپتامبر.

با اين حال نام محمودي‌نژاد در رديف سخنرانان جنجال برانگيز در تاريخ سازمان ملل ثبت نشده است چرا كه در نطق ها رفتار خارج از عرف انجام نداد يا الفاظ نامتعارف به كار نبرد و آنچه دربارۀ هولوكاست يا 11 سپتامبر گفت هم كنايه آميز بود نه موهن يا آن كه مستقيم كسي و حكومتي را نشانه رود.

6نطق جنجالي تاريخ سازمان ملل را مي توان اين گونه برشمرد و يادآور شد:

1. كفش خروشچف

رديف نخست نطق هاي جنجالي را بايد به «نيكيتا خروشچف» رهبر وقت اتحاد شوروي اختصاص داد كه در واكنش به همهمۀ هيأت فيلي پيني - در اعتراض به سياست هاي شوروي - كفش خود را درآورد و بسيارمحكم به تريبون كوبيد تا سالن را آرام كند.

2. حملۀ كاسترو به كندي

فيدل كاسترو رهبر كوبا كه تازه به قدرت رسيده و جوان بود در نطقي 4 ساعت و نيمه به تندي به جان. اف. كندي رييس جمهوري وقت ايالات متحده حمله كرد. در حالي كه كندي در زمرۀ رهبران محبوب جهان به حساب مي آمد. كاسترو گفت: «اگر بي سواد و ابله و كند ذهن نبودي مي دانستي براي انقلاب برپا كردن نمي توان زمين داران را عليه كارگران بسيج كرد.»

به كار گيري تعابيري چون «كُند ذهن و بي شعور» براي رييس جمهوري آمريكا بسيار سر و صدا كرد و حالا بيشتر روشن مي شود كه چرا احمدي نژاد به رغم لحن متفاوت در اين سياهه قرار نمي گيرد. چون به صراحت انگشت اشاره را جانب كسي نمي گرفت. حال آن كه خروشچف با كفش به تريبون كوبيد تا فيلي‌پيني ها را آرام كند و كاسترو مستقيماً كندي را ابله توصيف كرد.

3. اورتگا و ريگان

در سال 1987 و پس از حمايت صريح رونالد ريگان رييس جمهوري وقت ايالات متحده از مخالفان در نيكاراگوآ، دانيل اورتگا رهبر اين كشور در نطق خود گفت: « جاي رمبو در سازمان ملل نيست. در فيلم هاي سينمايي است.» هر چند ريگان، سابقۀ بازي در فيلم‌هاي سينمايي را داشت اما توصيف او با عنوان «رمبو» با عرف ديپلماتيك سازگار نبود و از اين رو در رديف نطق‌هاي جنجالي قرار مي‌گيرد. چندي بعد البته اورتگا قدرت را در انتخابات واگذار كرد و از 2006 كه به قدرت بازگشته ادبيات انقلابي و تهاجمي را كنار گذاشته است.

4. بوش عليه كاسترو

در سال 2006 جرج بوش در نطق خود و با اشارات دست از فيدل كاسترو رهبر كوبا به عنوان «ديكتاتور بي رحم» ياد كرد. كاسترو اما با همه انتقادها در ميان رهبران جهان محترم بود و به همين خاطر اين رفتار توهين ميزبان به ميهمان تلقي شد وبحث ضرورت انتقال مقر سازمان ملل از آمريكا به جايي ديگر نيز مطرح شد.

5. چاوز و شيطان

باز در همان سال 2006 هوگو چاوز رهبر ونزوئلا در پاسخ به اهانت هاي جرج بوش به فيدل كاسترو گفت: « من تو را شيطان خطاب مي كنم.»

بعدتر كه باراك اوباما به قدرت رسيد از چاوز رفتار جالبي سر زد. قبل از آن كه نطق خود را شروع كند چند بار تريبون را بو كرد و گفت: پارسال اينجا بوي باروت مي داد. امسال ديگر بوي باروت نمي دهد.

منظور او جنگ طلبي جرج بوش و تغيير سياست ها با آمدن اوباما بود.

6. قذافي و منشور

معمر قذافي تا اجلاس 64 در اجلاس شركت نمي كرد اما در اين سال حاضر شد و در نطق خود منشور سازمان ملل را پاره كرد. به رهبران كشورهاي اسلامي هم خرده گرفت كه چرا طالبان را به رسميت نمي شناسند؟ اين در حالي بود كه طالبان تحت حمايت عربستان بودند و قذافي با آنان ميانه اي نداشت.

سال ها بعد و در اوج درگيري ها در ليبي وقتي به كريستين امان پور گفت « من مسؤوليتي ندارم و وقتي مسؤوليتي ندارم و نه پادشاهم و نه رييس جمهوري چگونه از من مي پرسيد چرا از قدرت كنار نمي روم؟» خبرنگار آمريكايي – ايراني بي درنگ يادآور شد: « اگر رهبر اين حكومت نيستيد پس چرا در نشست سران سازمان ملل شركت مي كنيد كه همه رييس يا نمايندۀ حكومت كشور خود هستند؟»

بر اين اساس همچنان نطق هاي جنجالي محدود به 6 نام است: خروشچف، كاسترو، اورتگا، جرج بوش،هوگو چاوز و معمر قذافي و هر چند در سال هاي اخير بنيامين نتانياهو نيز كوشيد با نمايش نقاشي هايي و طرح اتهاماتي خود را جنجالي نشان دهد اما آن قدر كه رفتارهاي آنان در يادها مانده نتانياهو در كانون توجه نبوده است و در مرورهاي تاريخي از او ياد نمي شود.

 
Copyright © 2013 - TAMADDON